teacup

มิว : เหงาจนน่ากลัว
โต้ง : แล้วมันเป็นยังไง เหงาจนน่ากลัว
มิว : ก็ตอนเด็ก ๆ ความเหงาคือการไม่มีเพื่อนใช่ป่ะ แต่พอโตขึ้นความเหงามันเหี๊ยกว่านั้นมาก
โต้ง : แล้วความเหงามันเหี้ยใส่มิวยังไงอ่ะ

มิว : มันไม่ง่ายเลยนะ เพราะยิ่งผ่านไปนานๆ เรายิ่งคิดถึงอาม่า เราก็เลย ตั้งคำถามขึ้นว่า...
ถ้าเรารักใครมากๆ เราจะทนได้เหรอ ถ้าวันหนึ่งเนี้ย เราต้องเสียเขาไปแล้วไอ้การจากลา
มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต โต้งก็รู้ดี... มันจะเป็นไปได้เหรอโต้ง ที่เราจะรักใครโดยไม่กลัวการสูญเสีย
แต่อีกใจนึง ก็คิดว่า แล้วมันจะเป็นไปได้เหรอที่เราจะอยู่ได้โดยไม่รักใครเลย เนี่ยแหละ! คือกความเหงา
เราอยู่กับมันมา 5 ปี ทำไมเราจะไม่รู้ว่ามันทำร้ายเรายังไง... แล้วชีวิตที่เหลือของเราล่ะ
โต้ง : มิววววว...

น้ำตาไหลพราก 555 ช่างเหงาจนน่ากลัวจริงๆเรา แต่เวลาเราเหงา เราก็หาหลายๆสิ่งมาทำให้มันหายเหงา
ช่วงนี้หายเหงา เพราะมีพี่ๆที่น่ารักหลายๆคน อยู่ข้างๆ เรายังคงสนุก และรัก ที่เราได้รักและชื่นชอบใครสักคนนึ่งที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับชีวิตของเรามากมาย

ขอบคุนหลายๆคนที่ทำให้มีวันนี้ อยากจะขอบคุนหนังเรื่องนี้ พี่มะเดียว และ "น้องพิช"
"ขอบคุณมากๆ ถ้าไม่ได้เจอกันเรื่องดีๆแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น"

เอาเป็นว่าตอนนี้ยังคิดจะเขียนไรไม่ออก อันนี้เป็นentryแรกที่อยากจะขอบคุนความเหงาที่เกิดขึ้นกับตัวเรา เท่านั้นเอง...